روزگاری بر مردم خواهد آمد که از قرآن جز نشانی،و از اسلام جز نامی باقی نخواهد ماند.مسجدهای آنان در آن روزگار آبادان،اما از هدایت ویران است.مسجدنشینان و سازندگان بناهای شکوهمند مساجد،بدترین مردم زمین می باشند،که کانون هر فتنه،و جایگاه هرگونه خطاکاری اند،هرکس از فتنه برکنار است او را به فتنه بازگردانند،و هر کس که از فتنه عقب مانده او را به فتنه ها کشانند.که خدای بزرگ فرماید:«به خودم سوگند!برآنان فتنه ای بگمارم که انسان شکیبا در آن سرگردان ماند!»و چنین کرده است،و ما از خدا می خواهیم که از لغزش غفلت ها درگذرد.

حکمت369 نهج البلاغه


بعد از تحریر:السلام علیک یا ابوالعشق...